چترت را کنار ایستگاهی در مه فراموش کن خیس و خسته به خانه بیا نمی خواهم شاعر باشی ، باران باش همین برای هفت پشت روییدن گل کافی ست،چه سرخ،چه سبز و چه غنچه... | ||||||||||||
درک من از عشق این شد
که اگرخاطرت با رفتنم آسوده است من میروم !
که اگرخاطرت با رفتنم آسوده است من میروم !
No comments:
Post a Comment